บันทึก 26/11/2011

เป็นอย่างที่คิดจริงๆด้วย วันนี้ดิฉันงานเข้า หัวหน้าโทรมาสั่งให้ไปทำงานตั้งแต่ 6 โมงเช้า ดิฉันเข้างาน 9 โมงนะ แต่พอได้ยินดิฉันก็เด้งออกจากที่นอนทันที
7.45 ถึงสำนักพิมพ์อย่างปลอดภัย แถมโดนหัวหน้าบ่นอีกว่า โทรไปตั้งนานแล้วพึ่งจะโผล่มาหรอ (ดิฉันบ้านก็ใช่ว่าจะอยู่ใกล้ นี่มาเร็วที่สุดแล้วนะ ยังจะบ่นอีก) พอบ่นเสร็จก็สุมงานที่สมควรจะมีตั้งแต่เมื่อวานให้ทันที
8.30 ให้ตายสิ ก็ใช่ว่าจะมีแต่ดิฉันคนเดียวที่งานเข้า แต่ไม่ไหวเลยจริงๆ พองานมาทีก็สุมกันเข้ามา ดิฉันจึงแอบไปชงโกโก้ทานเพราะยังไม่ได้ทานข้าวเช้า ต้องรีบมาทำงาน
10.00 งานตัวเองก็ใช่ว่าจะเสร็จแล้ว โรงพิมพ์มีปัญหา หัวหน้าจึงสั่งให้ดิฉันไปเคลียร์ มันจะอะไรกันนักกันหนานะ
12.00 ได้พักทานมื้อเที่ยงซักที ลมแทบจับ โรงพิมพ์ก็อะไรก็ไม่รู้ ปัญหาเยอะเหลือเกิน
13.00 รีบไปจัดการปัญหาที่โรงพิมพ์ต่อ
14.30 ได้กลับสำนักพิมพ์ซักที แล้วงานดิฉันจะเสร็จกี่โมงกันเล่า
15.45 รีบเคลียร์งานต่อ ท่าทางจะไม่เสร็จง่ายๆ
17.00 งานยังไม่เสร็จ แล้ววันนี้ทุกคนในสำนักพิมพ์พร้อมใจกันดองงานรึไงนะ ถึงอยู่เคลียร์งานกันทั่วหน้า ดิฉันจึงโทรไปบอกคุณคาโต้ว่าวันนี้ดิฉันยังเคลียร์งานไม่เสร็จ จะส่งคุเรโนะคุงไปทำมื้อเย็นแทน แล้วก็โทรไปบอกคุเรโนะคุงให้เตรียมมื้อเย็นที่บ้านคาโต้เลย
19.30 เสร็จซักที แล้วดิฉันก็ทำงานเสร็จซักที แทบตาย คุเรโนะคุงโทรมาบอกว่าทานมื้อเย็นที่บ้านคาโต้เรียบร้อยแล้วก็กำลังกลับบ้าน ดิฉันจึงรีบกลับบ้าน
พวกนักเขียนน่ะ จะหัดทำงานให้มันตรงเวลาหน่อยไม่เป็นรึไงนะ พอนักเขียนส่งต้นฉบับช้า บรรณาธิการก็จะได้ตรวจช้า แล้วก็จะช้าไปตามๆกัน ทำให้งานมันจุกกันเป็นขบวน วันนี้เหนื่อยจริงๆ แย่มากจริงๆ
                                                            Yuki Kaori